ديگر على بن الحسن نقل شده و بلااشكال غلط است و نسخهء صحيح همان على بن الحسن است كه در چاپ آقاى غفارى از فقيه هم ديده مىشود . البته وصف اين راوى در چاپهاى فقيه و نسخ خطى از فقيه كه ما مراجعه كرده‌ايم ميثمى آمده ، اين نيز غلط است و صحيح آن « تيمى » است و تيمى به ميثمى تصحيف شده است . نظير اين تصحيف مكرراً در اسانيد كافى رخ داده است . « 1 » عاصمى رواياتش را از على بن حسن بن فضال نقل مىكند كه او از موالى تيم اللات است و به او تيمى و احياناً تيملى گفته مىشود . ( البته خود او مولى و آزادشده نيست بلكه اجداد وى آزاد شده بودند ، امّا به همه آنها مولى اطلاق مىشود ) « 2 » در هر حال او فطحى و موثق است . حسن بن على بن يوسف هم ثقه است و دربارهء مثنى بن وليد هم گفته‌اند « لا بأس به » خلاصه روايت موثقه است . * معنا و دلالت حديث : روايت دربارهء شخصى است كه به كسى دربارهء فرزندش وصيت كرده و به او اذن داده كه با اموال او كار كند و منافع آن را بين خود و فرزندان او تقسيم نمايد كه حضرت مىفرمايند : مانعى ندارد چون پدر آنها در حالى كه زنده بوده به او اجازه داده است . مرحوم آقاى خوئى فرموده‌اند : مقتضاى عموم تعليل « إنّ اباهم قد اذن له و هو حىّ »

--> ( 1 ) - مثلًا كافى 2 : 275 / 29 ، 3 : 505 / 18 ، 4 : 242 / 4 ، 6 : 381 / 7 ، 7 : 374 / 11 . ( 2 ) - ( توضيح بيشتر ) كلمه مولى در اطلاقات ائمه رجال ، به معناى اعضاء غير اصيل يك قبيله مىباشد ، كه از طريق ولاء عضو آن قبيله شده‌اند ، ولاء غالباً از طريق آزادشدگى صورت مىگرفته ، با آزاد شدن يك شخص توسط يك نفر ، شخص آزاد شده و فرزندان و نوادگانى كه پس از آزاد شدن به دنيا آمده‌اند ، همگى اعضاء الحاقى قبيله آزادكننده بشمار مىآمده‌اند ، در ارتباط « ولاء » نيازى نيست كه خود شخص ، توسط اعضاء قبيله ديگر آزاد شده باشد ، لذا مثلًا حسين بن سعيد و برادر وى حسن ، در كتب رجال به مولى على بن الحسين عليه السلام موصوف گرديده‌اند . ( رجال برقى : 56 ، رجال شيخ طوسى : 385 / 5669 6 )